Przede mną matura, których świętych prosić o pomoc w nauce i pomyślny wynik egzaminu? Jan

Widać zaległości moje w odpowiadaniu na pytania. Mam nadzieję, że matura poszła dobrze? Proszę z nami podzielić się informacją, który ze świętych okazał się pomocnym i co najważniejsze jest w takich sytuacjach życiowych?

Kategorie: ks. Andrzej Kuźma, wiara, życie duchowe



Chciałabym się dowiedzieć z jakimi modlitwami w jakiej intencji należy się zwracać do św. Onufrego. W mojej cerkwi kilka dni temu dostrzegłam Jego ikonę, weszłam też na stronę monasteru w Jabłecznej ale też trafiłam na informację że w kościele rzymskokatolickim św. Onufry był orędownikiem modlitw o zamążpójście i potomstwo. Jak tutaj wypowiada się Cerkiew? Melania

Pamiętam moją rozmowę kilkanaście lat temu z archimandrytą Jerzym (Pańkowskim), wówczas namiestnikiem monasteru św. Onufrego w Jabłecznej (dzisiaj arcybiskupem Wrocławskim i Szczecińskim), który mówił: „Do świętego Onufrego możesz zwracać się z wszelką prośbą i prosić go o wstawiennictwo we wszystkich problemach”. Myślę, że pomoże on również w zamążpójściu i posiadaniu potomstwa. Nie wydaje mi się, że prawosławna Cerkiew postrzega św. Onufrego, jako orędownika od specjalnych próśb.

Kategorie: ks. Andrzej Kuźma, wiara, życie duchowe



Czy dni postne w tygodniu winny być równie surowe (pod względem kulinarnym, gastronomicznym) jak w okresie Wielkiego Postu? Magda

Ogólnie nie ma ukazań w naszym Typikonie mówiących, że Wielki Post i środy i piątki w ciągu roku pod względem surowości w spożywaniu posiłków w jakiś sposób różnią się. Zwyczajowo jednak chyba podchodzi się co do spożywania produktów mniej rygorystycznie w środy i piątki w ciągu roku niż w Wielkim Poście.

Kategorie: ks. Andrzej Kuźma, liturgika, życie duchowe



Mam pytanie dotyczące małżeńskiej etyki seksualnej. Jakie jest stanowisko Cerkwi do stosunków oralnych czy też analnych? Czy są one grzechem? Kościół katolicki uważa za grzech wszystkie stosunki płciowe, które nie zakończą się złożeniem nasienia w pochwie. (Przepraszam za tak techniczny opis, ale inaczej wytłumaczyć się nie da). Jak sytuacja wygląda w Prawosławiu? Igor

W odniesieniu do „życia intymnego małżonków, Cerkiew zajmuje stanowisko niezwykle powściągliwe i jednocześnie pełne zaufania w poczucie ich odpowiedzialności”. Podczas misterium spowiedzi, kapłan „nie pragnie wdzierać się w intymność relacji tych, którzy stali się jednym ciałem […] obecność kogoś trzeciego, stawiającego pytania (nawet jeśli to osoba duchowna), byłaby nie na miejscu”.

„W nauczaniu Kościoła prawosławnego, zjednoczenie cielesne małżonków stanowi w pełni część sakramentu. Nie jest ono […] wstydliwą częścią małżeństwa! Powiedzmy wyraźnie: nie jest ono przeznaczone wyłącznie do „reprodukcji”. Mechaniczna koncepcja zjednoczenia, w której mąż i żona byliby w czasie stosunku jedynie „reproduktorami”, to herezja!

Te wybrane cytaty, które w kontekście poszukiwań pełniejszej odpowiedzi na zadane pytania, powinny zachęć Cię/Was do lektury książki Mały Kościół – mistyczna przygoda małżeństwa, a szczególnie rozdziału pt. Duchowe podstawy życia seksualnego w małżeństwie.

Aby poprawnie odpowiedzieć na obydwa początkowe pytania, wspomniany tekst sugeruje zadać następujące pytania: Komu/czemu miałoby to służyć? Czy to na pewno potrzebne/niezbędna dla podtrzymania i pogłębienia małżeńskiej więzi i miłości? Czy wypływa to z pragnienia, aby zaspokoić potrzebę bliskości ukochanej osoby? Czy na pewno pobudzi męża i żonę do kierowania swych cielesnych pragnień ku sobie nawzajem? Tutaj też dużo zależy od kontekstu…

Warto też zastanowić się nad ewentualnymi (realnymi niestety) niebezpieczeństwami. Zacytuję w związku z tym jeszcze jeden fragment: „Akt cielesny przeżywany jako czysta(?) rozrywka, a nie intymny i erotyczny wyraz głębokiej miłości, może stać się grzechem pornografii”…  Jeśli to nie rozrywka, a na przykład „przejaw ciekawości”, czy w przypadku gdy z żoną/mężem nie wyjdzie tak, jak się oczekiwało (np. jak podczas jakiejś erotycznej sceny w kinie?), nie wypadałoby obawiać się, że pojawi się demoniczna pokusa, aby wyobrazić sobie, jak by to mogło „wyjść” z kimś innym? A może nawet spróbować…? Wspomnijmy zatem na słowa Chrystus: „Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa” (Mt 5,28).

Mądrości ludowe ostrzegają: „Ciekawość – pierwszy stopień do piekła” (może się nim okazać, ale nie musi…), apostoł Paweł zaleca natomiast: „Wszystkiego doświadczajcie, ale trzymajcie się tego, co dobre” (1 Tes 5,21)

 Odkrywczej lektury życzę

Kategorie: Ks. Włodzimierz Misijuk, literatura, rodzina, wiara, życie duchowe



Czuje duży niedosyt w swoim życiu duchowym. Mam taką potrzebę kierownictwa duchowego nie odnoszę wrażenia że takowe kierownictwo jest w stanie mnie zapewnić moja parafia (batiuszka u nas jest dość trudnym człowiekiem a parafia jest chyba obszarowo największa w całej Polsce). Czym kierować się przy wyborze ojca duchowego, do kogo się zwrócić z pomocą? Tomasz

Sytuacja byłaby znacznie łatwiejsza, kiedy chodziłoby o miejscowość (miasto), gdzie jest więcej parafii i więcej duchownych, spośród których moglibyśmy zwrócić się do osoby, która nam odpowiadałaby. Jeśli takich możliwości nie mamy, byłoby właściwym ocenić, co możemy realnie zrobić? Proszę pamiętać, że są jeszcze monastery, do których możemy jeździć i myślę, że tam z pewnością znajdziemy wsparcie. Natomiast w kierowaniu się przy szukaniu osoby, która nas by duchowo wspierała należałoby sugerować się tym, do kogo czujemy największe zaufanie.

Kategorie: ks. Andrzej Kuźma, wiara, życie duchowe



Podczas epidemii doświadczam wiele smutku, zwątpienia, niepewności również tych najprostszych, bytowych trosk finansowych. Czy może Ksiądz polecić mi do kogo ze Świętych kierować swoje modlitwy o ulgę i ratunek? Chwilami jest mi bardzo ciężko Kasia

Polecam modlitwy do Bogarodzicy. Jest ich wiele i są bardzo „wymowne”. To do Niej zwracamy się w trudnych chwilach z prośbą o pocieszenie i wsparcie. Warto sięgnąć do Akatystu do Bogarodzicy i wielu jego wersji w akatystach do cudownych ikon Bogarodzicy. Niektóre mogą być już dostępne w tłumaczeniu na język polski.

W związku z „niepewnością w kwestii tych najprostszych, bytowych trosk finansowych” przywołuję słowa naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa – „Szukajcie naprzód królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane” (Mt 6,33).

Kategorie: Ks. Włodzimierz Misijuk, wiara, życie duchowe



Czy ustawienie zdjęcia ikony na wyświetlaczu telefonu komórkowego jest grzechem? Ustawiłem zdjęcie mirrotoczacej ikony Życiodajne Źródło a później ikony Świętej Trójcy Rublowa aby przypominała mi zawsze o Bogu. Czy tak może być, czy zgrzeszyłem? Anonim

Zanim pojawiły się ‚wyświetlacze” zdarzało się (i teraz też sią zdarza), że ikonki (albo zdjęcia bliskich im osób) ludzie wkładali do przeźroczystej przegródki swego portfela. Powód mógł być taki sam, jak opisany przez Ciebie. Uważam, że to nie było i dalej nie jest grzeszne postępowanie. Grzechem byłby brak szacunku dla ikony, odnoszenie się do niej bez poszanowania. Gdy oddajemy cześć ikonie, czcimy ukazanych na niej świętych, Jezusa Chrystusa czy Bogaroczicę – w Twoim przypadku Przenajświętszą Trójcę. Podobnie postępujemy za zdjęciami- gdy całujemy zdjęcie ukochanej osoby, nie „zatrzymujemy się” na papierze fotograficznym i obrazie, ale „sięgamy” do praobrazu – do samej osoby przedstawionej na zdjęciu.

Kategorie: Ks. Włodzimierz Misijuk, pozostałe, wiara, życie duchowe



Mam pytanie odnośnie zasłaniania włosów przez kobiety. W mojej cerkwi nie ma z tym problemu (można wejść, modlić się i uczestniczyć w Boskiej Liturgii bez chusty) ale spotkałam się też w innym mieście z kategorycznym nakazem zasłonięcia włosów. Co więcej od jednej z wiernych usłyszałam, że nie każda chustka się do tego nadaje (nie może być kolorowa, zbyt jaskrawa, nie powinna być zdobna we wzory) i też że inne barwy są zarezerwowane dla mężatek a inne dla panien. Pierwszy raz się z czymś takim spotkałam, bardzo to skomplikowane. Dlaczego nie każda chustka/ apaszka się nadaje? A może to lokalne widzimisię? Anonim

Wymagane od kobiet nakrywanie głowy podczas modlitwy pojawia się na początku 11 rozdziału 1 Listu ap Pawła do Koryntian. Ten nakaz jest głęboko „zakorzeniony” w semickiej kulturze, znany był też i przestrzegany w innych kulturach – w owych czasach kobiety chodziły z nakrytą głową zawsze i wszędzie. W późniejszych czasach i w innych, późniejszych kulturach praktyki były i są różne. Wymagania co do koloru i „fasonu” chustki czy apaszki to zapewne lokalna tradycja. Myślę, że mogą wynikać z przeświadczenia (słusznego), że podczas modlitwy powinniśmy nie tylko zachowywać się, ale również wyglądać „stosownie”. Tu „kłaniają” się odpowiednie („spokojne”?) kolory i „kroje”(?) chustek czy apaszek.

Znam kobiety, które na co dzień nie nakrywają głowy (tak, jak to niegdyś i u nas bywało), ale gdy przychodzą do cerkwi, nakładają chustkę albo kapelusz, aby pomóc sobie odczuć „inność” miejsca i czasu modlitwy. Znam też kobiety, którym to przeszkadza, wydaje im się to „sztuczne” i niepotrzebne. Myślę, że warto zastanowić się nad tym przez chwilę, spróbować i zdecydować – tak czy inaczej. Ponadto, jeśli w danej parafii/wspólnocie ustalone zostały jakieś reguły postępowania i i wyglądu, zalecałbym, aby je uszanować i nie pokazywać, że mam swoje inne (lepsze?) zdanie. Słyszałem kiedyś mądrość ludową: „Do innego monasteru nie przychodzi się ze swymi własnymi regułami (życia monastycznego)”…

Czy to aż tak bardzo skomplikowane? Trafnego wyboru odpowiedniej chustki życzę… przy następnej okazji.

Kategorie: Ks. Włodzimierz Misijuk, wiara, życie duchowe



Jestem osobą samotną i przeżywam ostatnio ciężki czas w pracy (niesprawiedliwość, nieuczciwość, oszustwo), coraz raz też „chodzi” (przychodzi mi na myśl, wraca do mnie) za mną święty Dymitr. Czy powinnam to zlekceważyć czy prosić o pomoc tego świętego? Anonim

Uważam, że wspomnień, myśli o świętych, w tym przypadku o św. Dymitrze, nie powinno się „lekceważyć”. Skierowana do niego/do nich modlitewna prośba o pomoc to na pewno dobry pomysł. Można by też próbować dowiedzieć się czegoś więcej o jego/ich życiu, np. poczytać żywot, sięgnąć do akatystu. Opisy wydarzeń z życia świętych, przykłady ich zachowania w różnych życiowych sytuacjach, mogą okazać się wskazówką, jak my moglibyśmy czy powinniśmy postąpić tutaj i teraz, w naszych trudnych okolicznościach. Święci, to dobre przykłady do naśladowani, ale aby ich naśladować, trzeba ich znać, aby ich poznać, trzeba o nich czytać, aby o nich czytać, trzeba znaleźć czas i sięgnąć po książką…

Kilka tomów żywotów świętych wydala nasza diecezja lubelsko-chełmska, nową edycję poszerzonego zestawu żywotów świętych kontynuuje wydawnictwo Bratczyk. Skrócone wersje żywotów świętych są też dostępne na cerkiew.pl.

„Szukajcie, a znajdziecie”. Życzę pożytecznej i owocnej lektury.

Kategorie: Ks. Włodzimierz Misijuk, wiara, życie duchowe



Moja kobieta jest Ukrainką, a co za tym idzie wyznania prawosławnego. Ja zostałem wychowany w wierze katolickiej, znaczy się: ochrzczony bez mojej woli, komunie odbyłem wraz z resztą uczniów swojej szkoły „bo tak trzeba” a bierzmowanie zrobiłem z woli mojej matki. Nie wyznaje się na religiach, ale księdza w Polsce i fałszywych świątyń mam dosyć. Ostatnimi czasy jednak moja wybranka coraz częściej wspomina o ślubie (i państwowy tutaj nie wystarczy do szczęścia). Jakie kroki powinienem podjąć? Marzy jej się ślub w cerkwi na Ukrainie. Osobiście nie mam z tym problemów – aczkolwiek wiem, ze księża gdybym chciał taki związek zawrzeć z nią w polskim kościele wymusza na mnie podpisanie papieru, ze dzieci wychowam w wierze katolickiej wraz ze chrztem. Obiecałem sobie ze wybór wiary będzie wolna wola moich dzieci. Aleksander

Opisaną okoliczność – perspektywa ślubu cerkiewnego, obecnych i późniejszych ‚odwiedzin’ cerkwi – potraktowałbym jako zaproszenie do bliższego, a przynajmniej pobieżnego zapoznania się z nauczaniem Kościoła prawosławnego. Chrześcijaństwo to nieco więcej niż opisane ‚zewnętrzne’ przejawy wyznaniowej przynależności. Uważam, że warto dowiedzieć się, czegoś więcej o znaczeniu sakramentów, do których ‚formalne’ przystąpiłeś i o znaczeniu sakramentu małżeństwa, do którego miałoby niebawem dojść. Polecam lekturę książki pt. Kościół prawosławny, która jest najlepszym ze znanych mi wprowadzeniem w chrześcijaństwo w ogóle, a w prawosławie w szczególności. Może się to okazać bardzo ‚odkrywcza’ lektura – może np. wyjaśnić dlaczego chrzczone są dzieci, co to jest bierzmowanie, dlaczego to ważne, co z tego wynika. Ta książka jest w stanie spowodować, że cerkiewny ślub nie będzie dla Ciebie kolejną ‚wymuszoną formalnością’. Skoro partnerce tak bardzo na tym zależy, myślę że warto dowiedzieć się dlaczego i o co w tym chodzi. Polecam też dostępne książki o małżeństwie w prawosławiu – ks. Marek Ławreszuk, Sakrament małżeństwa. Liturgiczna symbolika i znaczenie sakramentu w Kościele prawosławnym, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku oraz Michel Philippe Laroche, Mały Kościół.

Twierdzisz, że „wybór wiary będzie wolną wolą moich dzieci”. Warto w związku z tym zadbać o to, aby Twe dzieci miały/wiedziały z czego wybierać. Aby mogły wybrać, powinny wiedzieć co mają do wyboru. Gdy w Waszym małżeństwie pojawia się dzieci, domyślam się, że ich matka będzie chciała, starała się wychować je w swej chrześcijańskiej wierze i w prawosławnej tradycji. Mógłbyś zadbać o przybliżenie im tradycji rzymskokatolickiej albo pomagać (przynajmniej nie przeszkadzać) żonie w jej staraniach.

Trzeba o tym zdecydować. Mądrości ludowe mówią: „Im prędzej, tym lepiej”, ale też „Lepiej później, niż wcale”….

Życzę owocnej lektury i słusznych wyborów

Kategorie: Ks. Włodzimierz Misijuk, literatura, rodzina, wiara, życie duchowe



Strona 3 z 2312345...1020...Ostatnia »