Wiemy, że po skończeniu tajnej wieczerzy Jezus śpiewał psalmy czy wiadomo jakie? Dziękuje za odpowiedz. Sławomir

Rzeczywiście Ewangelie wspominają o odśpiewaniu hymnu podczas Mistycznej Wieczerzy np. „Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej” (Mk 14,26) oraz „Po odśpiewaniu hymnu wyszli ku Górze Oliwnej” (Mt 26,30), chodzi tu o drugą część Hallelu (cs. Xвалитные псалмы) lub tzw. Wielki Hallel czyli podsumowująco psalm 134.

Kategorie: ks. Igor Habura, Pismo Święte (egzegeza), wiara



Witam. Zastanawia mnie od jakiegoś czasu w jakim języku rozmawiał praojciec Adam z Panem Bogiem oraz Ewą? Dziękuję za odpowiedź. Sławomir

Bardzo złożone pytanie i trudno jednoznacznie na nie odpowiedzieć. Większość z Ojców Cerkwi skłania się ku temu, że był to język starohebrajski (Orygenes, Hieronim, Augustyn, Diodor czy Euzebiusz), a więc zgodnie ze współczesnym stanem badań byłby to język paleohebrajski bądź wręcz prasemicki. Potwierdzać tę tezę miało by to, iż wszystkie imiona czy nazwy geograficzne pojawiające się na samym początku Biblii pochodzą właśnie z języka hebrajskiego (lub jakiejś jego pierwotnej formy). Św. metr. Filaret Drozdov (1782-1867) – wybitny egzegeta –  również przychylał się do tej tezy i argumentował ją w następujący sposób: „Dzięki długowieczności biblijnych patriarchów i ich wierności Tradycji i obyczajom, język Adama bez większego uszczerbku przetrwał do czasów Noego, język Noego do Abrahama, a językiem Abrahama był hebrajski”.

Kategorie: ks. Igor Habura, Pismo Święte (egzegeza), wiara



Czy prawda jest ze Jezus istniał zanim pojawil się na ziemi? Olga

Tak istniał. Syn Boży (Logos), Druga Osoba Trójcy Świętej, został zgodnie z Prawosławnym Wyznaniem Wiary: „rodzony przed wszystkimi wiekami. Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego, zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, przez Którego wszystko się stało. Który dla nas, ludzi, i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba i wcielił się z Ducha Świętego, i Marii Dziewicy, i stał się człowiekiem”.

Czytaj dalej

Kategorie: ks. Igor Habura, Pismo Święte (egzegeza)



O co chodzi w sprzeczności między przykazaniem ‚Nie zabijaj’ a karą śmierci, która również jest obecna w Starym Testamencie? Kanapka

Znane powszechnie brzmienie Dekalogu z Księgi Wyjścia 20,1-17, a wśród niego przykazanie „Nie zabijaj” jest najczęściej błędnie tłumaczone. W tekście hebrajskim znajdziemy tam sformułowanie „lo trisach” dosłownie „nie morduj”. Warto zauważyć, że w j. hebrajskim istnieje kilka słów na określenie pozbawienie kogoś życia:

Czytaj dalej

Kategorie: ks. Igor Habura, Pismo Święte (egzegeza), tłumaczenia



Jaka jest rola Matki Boskiej w prawosławiu? Adam

Kościół prawosławny czci Maryję jako Bogurodzicę „czcigodniejszą od Cherubinów i bez porównania chwalebniejszą od Serafinów”, nazywając ją Matką Boga, Dziewicą, Przenajświętszą, Nieskalaną, Orędowniczką i in. Dogmatyczne nauczanie o Matce Bożej jest wyrażone w sformułowaniu niceokonstantynopolskiego Symbolu wiary o narodzeniu Chrystusa „z Ducha Świętego i z Maryi Dziewicy” oraz w dwóch jej imionach: „Bogurodzica” (Theotokos) i „Zawsze Dziewica” (aeiparthenos). Nazwanie Maryi Bogurodzicą jest czymś więcej, niż tylko imieniem, czy doksologią. Jest to dogmatyczne orzeczenie w jednym słowie, które formalnie zostało przyjęte na III Soborze powszechnym w Efezie (381) podczas sporów chrystologicznych. Nazwanie Maryi „Zawsze Dziewicą”, (orzeczenie Soboru w Konstantynopolu (553)), nie może być rozumiane tylko w kategoriach fizjologicznych i cielesnych. Dziewictwo to nie tylko dar, to stan i ducha i ciała, bezgraniczna czystość myśli i serca i ciała, to jedna z form świętości. Teologia prawosławna używa w odniesieniu do Bogurodzicy antynomicznego określenia „parthenomitir” (Dziewica Matka). Dziewictwo i Macierzyństwo Maryi – ukazują na jej rolę we Wcieleniu. Terminy te stały się kluczowymi słowami chrystologii, ponieważ nie chodzi w nich o abstrakcyjny problem teologiczny, ale o istotę zbawienia człowieka, o wcielenie Słowa Bożego (G. Fłorowski).

Czytaj dalej

Kategorie: historia, ks. Jerzy Tofiluk, Pismo Święte (egzegeza), wiara



Co to jest za nauka o apokatastazie, i kto ją wymyślił, lub rozwiną? Foma

Apokatastaza oznacza powrót stworzenia do jedności z Bogiem, a w konsekwencji ostateczne zwycięstwo dobra. Etymologicznie „apokatastasis” pochodzi od czasownika „apokathistemi” który oznacza „przywrócić, naprawić, odnowić”. W Piśmie Świętym słowo apokatastaza jako rzeczownik występuje tylko raz w Dziejach Apostolskich, w kazaniu Apostoła Piotra nawołującego do opamiętania „aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Jezusa Chrystusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy (apokatastaseos panton)” (3,20-21). Zwykło się wyróżniać dwojaką apokatastazę: kosmiczno-materialną i indywidualną. Apokatastaza kosmiczno-materialna odnosi pojęcie odnowienia do świata materialnego. Apokatastaza indywidualna zakłada odnowienie, uzdrowienie, wyzwolenie i pojednanie z Bogiem wszystkich istot rozumnych.

Czytaj dalej

Kategorie: Bóg, Pismo Święte (egzegeza), wiara, życie duchowe



W jednej ze swoich odpowiedzi pisał ojciec, że Ewangelia dopuszcza rozstanie dwojga ludzi będących w związku małżeńskim. Co to znaczy? I o jakim fragmencie ojciec myśli? Roman

Pan Jezus powiedział wyraźnie: Jeśli kto opuści swoją żonę, Z WYJĄTKIEM NIERZĄDU, grzeszy.

Kategorie: ks. Henryk Paprocki, Pismo Święte (egzegeza), rodzina



Chciałbym poznać naukę Cerkwi Prawosławnej na temat czyśćca (którego Cerkiew nie uznaje). Proszę księdza dr o ustosunkowanie się do tej krótkiej notatki na ten temat. Z góry dziękuję za wyczerpującą odpowiedź! Końcowe oczyszczenie, czyli czyściec! Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, chociaż są już pewni swego wiecznego zbawienia, przechodzą po śmierci oczyszczenie, by uzyskać świętość konieczną do wejścia do radości nieba. To końcowe oczyszczenie wybranych, które jest czymś całkowicie innym niż kara potępionych, Kościół nazywa czyśćcem. Naukę wiary dotyczącą czyśćca sformułował Kościół przede wszystkim na Soborze Florenckim i na Soborze Trydenckim. Tradycja Kościoła, opierając się na niektórych tekstach Pisma świętego, mówi o ogniu oczyszczającym. Co do pewnych win lekkich trzeba wierzyć, że jeszcze przed sądem istnieje ogień oczyszczający, według słów Tego, który jest prawdą. Powiedział On, że jeśli ktoś wypowie bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu, nie zostanie mu to odpuszczone ani w tym życiu, ani w przyszłym (Mt 12, 32). Można z tego wnioskować, że niektóre winy mogą być odpuszczone w tym życiu, a niektóre z nich w życiu przyszłym. Nauczanie to opiera się także na praktyce modlitwy za zmarłych, której mówi już Pismo Święte: „Dlatego właśnie (Juda Machabeusz) sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu” (2 Mch 12, 45). Kościół od początku czcił pamięć zmarłych i ofiarował im pomoce, a w szczególności Ofiarę eucharystyczną, by po oczyszczeniu mogli dojść do uszczęśliwiającej wizji Boga. Kościół zaleca także jałmużnę, odpusty i dzieła pokutne za zmarłych. Nieśmy im pomoc i pamiętajmy o nich. Jeśli synowie Hioba zostali oczyszczeni przez ofiarę ich ojca, dlaczego mielibyśmy wątpić, że nasze ofiary za zmarłych przynoszą im jakąś pociechę? Nie wahajmy się nieść pomocy tym, którzy odeszli, i ofiarujmy za nich nasze modlitwy. Marek (Wolf)

W Biblii nie ma mowy o czyśćcu. Z tego powodu nie możemy uznać tej nauki Nauka o czyśćcu pojawiła się na zachodzie bardzo późno, dopiero w średniowieczu i to wyłącznie pod wpływem określonej scholastycznej interpretacji. Polecam książkę Czyściec, wydaną przez PIW.

Kategorie: ks. Henryk Paprocki, Pismo Święte (egzegeza), wiara



Strona 2 z 212